Στην αρχαία Ρώμη και τα περίφημα συμπόσιά της σερβιριζόταν ένας πουρές από φακές και κάστανα. Οι Ίνκας και οι Αζτέκοι στήριξαν τη διατροφή των πολιτισμών τους στα φασόλια. Οι Αιγύπτιοι είχαν σαν εθνικό τους πιάτο αυτό με τα φασόλια, τα κουκιά και τις φακές που τους χάριζαν οι εύφορες όχθες του βιβλικού τους ποταμού, του Νείλου. Χωρίς τα κόκκινα φασόλια η κουζίνα του Μεξικού δεν θα ήταν αυτή που γνωρίζουμε σήμερα όπως και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Όσο για τους Ινδούς αυτοί έχουν καθημερινή συνήθεια το νταλ, το περίφημο μείγμα χοντροκοπανισμένης φάβας και ρεβιθιών με τα άφθονα μπαχαρικά και καρυκεύματα.

Οι παραπάνω αναφορές αποβλέπουν στο να μας υπενθυμίσουν με πόσους διαφορετικούς λαούς και μοναδικούς πολιτισμούς συνδέθηκαν ανά τους αιώνες τα θεία αυτά δώρα της γής, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η σύγχρονη διατροφολογία τα έχει αναδείξει σε υπερπολύτιμο διατροφικό είδος.

Στην Ελλάδα ο νεοπλουτίστικος τρόπος ζωής των τελευταίων δεκαετιών τα υποβάθμισαν σαν σύμβολα φτώχειας, ανέχειας και χαμηλού κοινωνικού στάτους.

Με το να απαρνηθούμε όμως την “εθνική μας φασολάδα”, ουσιαστικά αυτά που αρνηθήκαμε ήταν πρώτο την ιστορική και λαογραφική σχέση που έχουμε σαν λαός με τα όσπρια, δεύτερο ένα ολόκληρο κομμάτι της Ελληνικής παραδοσιακής κουζίνας και τρίτον μια σημαντικότατη παράμετρο της μεσογειακής διατροφής που τόσο έχει υμνηθεί τα τελευταία χρόνια.

Ελπίζω τα παραπάνω να αποτελέσουν ένα επιπλέον κίνητρο για να επιστρέψουν τα όσπρια στο τραπέζι του σπιτιού μας και να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας μαζί τους που παραλίγο να καταστρέψει ο νεοπλουτισμός και η πλασματική αφθονία. Τελικά μάλλον ήρθε ή Ώρα για όσπρια.