Τα κρασιά της Κρήτης

Λονδίνο

Η πολυπολιτισμικότητα του Λονδίνου σε προκαλεί να γνωρίσεις διαφορετικές κουλτούρες. Ψηλά γυάλινα κτήρια εναλλάσονται με βικτοριανά, art deco και όσο βγαίνεις προς τα προάστια είναι λες και ζεις σε βρεττανικό παραμύθι. Σκηνικά που εναλλάσονται και εικόνες που τραβούν την προσοχή.

Από την μια η Bond Street, δρόμος γνωστός για τους τεράστιους οίκους μόδας και από την άλλη το Portobello με την υπαίθρια αγορά και τους πάγκους με τα vintage ρούχα. Σαββατοκύριακο με βόλτα στις υπαίθριες αγορές. Κάθε λογής αντίκες, μουσικά όργανα, συλλεκτικοί δίσκοι και όμορφα φορέματα εξαφανίζονται στην στιγμή. Είναι πρωί και μια γλυκιά μυρωδιά απλώνεται παντού. Στο Portobello, βρήκαμε τα καλύτερα μαγαζιά με cupcakes και άλλα μικρά γλυκάκια. Διαφορετικές γεύσεις απ’ότι έχουμε συνηθίσει όπως τα μπισκότα με βρώμη και βατόμουρο αλλά και οι τάρτες με λεμόνι είναι το ιδανικό συνοδευτικό για ένα English Brekfast tea. Ξεκινάμε λοιπόν τον μακρύ περίπατο. Έχει πολύ κόσμο αλλά δεν πτοούμαστε. Ύστερα από μερικές ώρες περιπλάνησης και με τις μυρωδιές από τους πάγκους των πλανώδιων να μας έχουν σπάσει την μύτη, πεινάμε και δοκιμάζουμε το πιο ωραίο “βρώμικο”. Τσιαπάτα με χοιρινό, ρόκα και σάλτσα μήλου! Λίγο πιο πέρα, στο Notting Heel βρήκαμε τα πιο ωραία μαγαζιά και τα πιο όμορφα λουλούδια στο δρόμο. Λιλά τουλίπες, πεόνιες και τα πιο εντυπωσιακά τριαντάφυλλα.

Στην Regent Street, γευτήκαμε φράουλες βουτηγμένες σε σοκολάτα Godiva. Μια από τις πιο διάσημες λονδρέζικες σοκολατερί.  Η γεύση θα μας μείνει αξέχαστη όπως και οι φωτογραφίες που β γάλαμε έξω από το μαγαζί! Στην ίδια περιοχή του Oxford Circus βρίσκεται το υπέροχο Liberty’s – αγαπήσαμε το ανθοπωλείο στο υπόγειο και την αίθουσα με τα υφάσματα- και ακριβώς από πίσω η Carnaby Street! Ένας από τους πιο πολυσύχναστους και γνωστούς πεζόδρομους.

Στο Λονδίνο δοκιμάσαμε το καλύτερο Ινδικό φαγητό, το κοτόπουλο tikka mashala και το ρύζι Biryani μας έκλεψε την καρδιά. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με ένα Κυριακάτικο παραδοσιακό τραπέζι. Πατέ με πάπια και σαμπάνια, 5 countries cheddar, crackling (τραγανή κρούστα), χοιρινό με διάφορα λαχανικά και μηλόπιτα με custard cream. Για το τέλος τσάι, πάντα μια κούπα τσάι. Βαρύ άρωμα αραιωμένο με ελάχιστο γάλα, πίνεται καλύτερα χωρίς ζάχαρη.

Χαλκίδα: Πάσχα 2010

Photo galleryPhoto gallery

Στο άκουσμα της λέξης Χαλκίδα η ατμόσφαιρα πλυμμηρίζει με μυρωδιές από θάλασσα, γιαλυστερές, κυδώνια και παιδικές αναμνήσεις. Πλέον οι βόλτες και οι ανοιξιάτικες ή καλοκαιρινές διακοπές μου στην Χαλκίδα αποτελούν μια αγαπημένη ρουτίνα που όσα χρόνια και να περάσουν η απόλαυση παραμένει σταθερά ίδια όπως και η παρέα.

Το πρωί για καφέ στο κέντρο, πάνω στην γέφυρα. Στο Mostar βλέπεις μόνο θάλασσα όπου και να κοιτάξεις. Άτομα από όλες τις ηλικίες, ήλιος, άπειρα γέλια και ευχάριστη μουσική. Είναι το μέρος που θα βρεις  γνωστούς, ακόμα και φίλους που είχες να δεις καιρό. Το Mostar ακόμα και το βράδυ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα Αθηναϊκά club. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες στη μουσική βιομηχανία, ο πιο καλός κόσμος και οι μεγαλύτερες δόσεις χορού.

Ωστόσο, στην Χαλκίδα όλοι λατρεύουμε να πηγαίνουμε για τα φρέσκα ψάρια και τα Θαλασσινά. Αν και Πειραιώτισσα, ορκίζομαι στις ψαροταβέρνες που δεν θα σε εντυπωσιάσουν με βαρύγδουπη διακόσμηση αλλά με την ποιότητα που προσφέρουν. Ολόφρεσκα μύδια, γαρίδες, ψητά καλαμάρια και ψαράκια.

Αρχικά στον «Γιάννη» που  ακόμα κι αν βρίσκεται στο κέντρο μακριά από την αλμύρα της θάλασσας θα είναι πάντα γεμάτος από ευχαριστημένους και γελαστούς πελάτες. Ασπρο και κόκκινο σαγανάκι αλλά και τα οστρακοειδή είναι αυτά που πάντα λατρεύω να δοκιμάζω. Ύστερα, το «Τσαφ» που αν και μετρά λίγα χρόνια έχει αποκτήσει ήδη φανατικό κοινό που λατρεύει τους ουζομεζέδες και το επισκέπτεται για την ποιότητα που προσφέρει.

Ηταν Μεγαλοβδομάδα όμως και μετά την Ανάσταση στην εκκλησία στα Χάλια, τα θαλασσινά περνάνε φυσικά σε δεύτερη μοίρα. Έτσι δειπνήσαμε παραδοσιακά και γιορτινά στο σπίτι με μαγειρίτσα από την Κα Εύη, σουφλέ με Κανταϊφι από την μαμά και καλομαγειρεμένο κρέας από την Βάση.

Την επόμενη μέρα, την Κυριακή του Πάσχα, ανέλαβαν τα του φαγητού οι άντρες της παρέας καθώς έφτιαξαν μόνοι τους κοκορέτσι, ράψανε το αρνί και το κατσίκι και ετοιμάσανε πολλά μεζεδάκια για να τσιμπάμε όλοι από νωρίς το πρωί. Ατελείωτος χορός από νωρίς το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ, κέφι και απίστευτη ενέργεια. Έτσι γλεντάνε οι Χαλκιδαίοι...

Για πρώτη φορά, έμεινα μακριά από την κουζίνα καθώς προτίμησα να αποτυπώνω κάθε στιγμή φωτογραφικά και να σημειώνω ιδέες και συμβουλές. Δεν το μετάνιωσα όμως καθώς ακόμα και τώρα που βλέπω τις φωτογραφίες νοσταλγώ όλες εκείνες τις στιγμές που άφησα πίσω με την επιστροφή στην πόλη.

Σας προτείνω την Χαλκίδα για μια σύντομη ολοήμερη απόδραση. Το μεσημέρι σε ένα όμορφο ουζερί και το βράδυ με ένα παγωτό στο χέρι να χαζεύετε τα ρέυματα που σχηματίζουν τα νερά κοντά στην γέφυρα...

Χρόνια Πολλά!

Διακοπές Πάσχα 2010

Κάλυμνος

photo gallery photo gallery

Το να γράψεις ένα όμορφο κείμενο για την Κάλυμνο όπως και για τα περισσότερα μέρη της Ελλάδας είναι εύκολο, αφού το φυσικό κάλλος είναι τόσο πληθωρικό, που σου κόβει την ανάσα. Αλλά η Κάλυμνος δεν έχει μονάχα φυσικό κάλλος. Είναι απόλυτα συνδεδεμένη με μία από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες της πατρίδας μας. Αυτή των σφουγγαράδων.
Έχοντας μεγαλώσει με γιαγιά Καλυμνιά άκουγα από μικρό παιδί ιστορίες για τον καπετάν Δρόσο τον πατέρα της και προπάππου μου, που είχε καΐκι και κατέβαινε στην αραπιά με τους δύτες και τα σκάφανδρα για σφουγγάρια. Μου μίλαγε για τα παλικάρια που χάθηκαν, τα σκυλόψαρα, την νόσο των δυτών. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου μία μυθολογία για την Κάλυμνο και τους ανθρώπους της.
Μία μυθολογία που δεν κατέρρευσε όταν πρωτοεπισκέφθηκα το νησί των προγόνων μου, αρχές της δεκαετίας του 80 όταν όλα αυτά είχαν πια περάσει. Το νησί έμοιαζε παρθένο. Ένας χρυσοκόκκινος βράχος, που αναδύεται μέσα από τα σκούρα μπλε νερά του Νότιου Αιγαίου. Πληθωρικό, αγέρωχο και σοφό σμιλεύεται καθημερινά εδώ και χιλιάδες χρόνια από τη θάλασσα, τον αέρα και το φώς. Ένα φώς μοναδικό,καθαρό,αρχέγονο. Ο αέρας, η θαλασσινή αύρα αφού διασχίσει το αιγαίο περνάει από το Βαθύ ντύνεται με το άρωμα των ανθών από τις πορτοκαλιές και τις μανταρινιές και καταλήγει στα ασβεστωμένα σοκάκια της Πόθιας να στροβιλίζεται, σαν να χορεύει με τα γεράνια και τους βασιλικούς στις αυλές. Τέλος η θάλασσα. Μοιάζει απέραντη, σκοτεινή, γεμάτη μυστικά. Θα μπορούσαν στο βυθό της Τελένδου με τον αρχαίο οικισμό να κατοικούν γοργόνες. Αυτή είναι η Κάλυμνος. Ένα νησί που εξάπτει την φαντασία. Με ιστορία και αναφορές από τον Όμηρο για την συμμετοχή της στον Τρωϊκό πόλεμο, με κατακτητές, με Πειρατές, με ιστορίες από το Βυζάντιο, με την Ιταλική κυριαρχία από το 1912 μέχρι το 1943 και τους αγώνες των ντόπιων για την αποτίναξη των δεσμών και φυσικά με τους αγέρωχους σφουγγαράδες. Ένα επάγγελμα που καθόρισε την ταυτότητα και τον χαρακτήρα των κατοίκων του νησιού μέχρι και σήμερα. Οι Καλύμνιοι χαρακτηρίζονται από μια "τρέλλα", που έχει να κάνει με το θάρρος, την ανδρεία, την παλικαριά όπως λέει ο λαός. Συνηθισμένοι στο να παίζουν την ζωή τους κορώνα- γράμματα καθημερινά για την βιοπάλη είναι άνθρωποι αισιόδοξοι, γλεντζέδες και ανοιχτοχέρηδες.
Προσπαθούσα να παρομοιάσω το επάγγελμα του σφουγγαρά με κάποιο άλλο σύγχρονο επάγγελμα και δεν τα κατάφερα. Μονάχα οι Μονομάχοι στην Αρχαία Ρώμη πήγαιναν για δουλειά και δεν ήξεραν αν θα γυρίσουν πίσω.
"...πήγαιναν να παλέψουν με το χάρο σαν άλλοι Διγενείς Ακρίτες κάτω στης θάλασσας τ΄αλώνια για να αποσπάσουν τους θησαυρούς της για να θρέψουν τα παιδιά τους" γράφει η Ν. Μπιλήρη. Η Κάλυμνος χρωστάει πολλά στους σφουγγαράδες. Μέσα από το παράδοξο του επαγγέλματος, το νησί επιβίωσε σε πολύ δύσκολους καιρούς, χάριν στα έσοδα της σπογγαλιείας. Αξίζει τον κόπο άμα πάτε στην Κάλυμνο να επισκεφθείτε το Ναυτικό Λαογραφικό Μουσείο στην Πόθια. Εκεί μέσα από αντικείμενα που εκθέτονται ,φωτογραφικό υλικό αλλά και ιστορίες που θα ακούσετε από τους ντόπιους θα κατανοήσετε την δυσκολία του μοναδικού αυτού επαγγέλματος, που στην κλασσική του μορφή έχει πλέον εκλείψει και έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου. Από τους πρώτους βουτηχτάδες με τη σκανδαλόπετρα, που δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μάρμαρο δεμένο με σχοινί που τους βοηθούσε με το βάρος του να καταδυθούν γρήγορα και βαθιά χωρίς μάσκα!! μονάχα με την καθοδήγηση από το καΐκι όπου παρατηρούσαν το βυθό με έναν τενεκέ με γυάλινο πάτο!! μέχρι το "φόρεμα" και τη "μηχανή" δηλαδή τα γνωστά σκάφανδρα και την αεραντλία που ναι μεν βοήθησαν στο να αυξηθεί η αλίευση σπόγγων, κράτησαν όμως στο βυθό πολλούς δύτες που λόγω προβλημάτων συντήρησης ή της μη ασφαλούς ανάδυσης, χτυπιόντουσαν ανελέητα από τη νόσο των δυτών.
Η Πόθια το λιμάνι σε κερδίζει με την πρώτη ματιά. Γεμάτη καφενεδάκια, ουζερί, ταβερνάκια που όλα μοιάζουν οικογενειακά. Τα σπίτια όμορφα, με πολύχρωμα παραθυρόφυλλα , συνθέτουν ένα παραμυθένιο αιγαιοπελαγίτικο τοπίο. Υπάρχουν ακόμα στο λιμάνι παραδοσιακά εργαστήρια σπόγγων που επισκέφθηκα φέτος, κατά την τελευταία μου επίσκεψη στο νησί, για να αγοράσω αναμνηστικά και άκουσα με ενδιαφέρον την τεχνική της επεξεργασίας αλλά και ιστορίες από τα παλιά.
Επισκεφθείτε οπωσδήποτε το αρχαιολογικό μουσείο της Καλύμνου με τα εκθέματα προϊστορικής γλυπτικής, το κάστρο των Ιπποτών του Αγ. Ιωάννη καθώς επίσης και το ναό του Χριστού ή Σωτήρα το τέμπλο του οποίου έχει φτιάξει ο Γ. Χαλεπάς. Αξιοσημείωτο μνημείο είναι το ερειπωμένο μοναστήρι της Ανάληψης του Χριστού της Ιερουσαλήμ, το οποίο βρίσκεται έξω από την Πόθια και στο δρόμο προς το Χωριό, την πρώτη πρωτεύουσα του νησιού. Χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο από τα μάρμαρα του προϋπάρχοντος αρχαίου ναού του Απόλλωνα.
Σίγουρα η Κάλυμνος αποτελεί ένα σημαντικό προορισμό όχι μόνο για τις φυσικές της ομορφιές αλλά και για την πληθώρα μνημείων, μουσείων και αρχαιολογικών χώρων που υπάρχουν στο νησί.
Με όμορφα ξενοδοχεία και ξενώνες, ικανοποιητικό οδικό δίκτυο αλλά και χαμηλές τιμές, κάτι το οποίο διαπίστωσα τόσο στο φαγητό όσο και στη βραδινή έξοδο, η Κάλυμνος δελεάζει.
Με παραλίες όπως οι Μυρτιές, με θέα στο μικρό νησάκι της Τελένδου, το μικρό λιμανάκι στο πνιγμένο από πορτοκαλομανταρινιές Βαθύ, το Καντούνι, τα Λινάρια, τον Πλατύ Γιαλό, τον Μελιτσάχα, το Μασούρι, το Εμποριό και τόσες άλλες, με τα καταγάλανα νερά και τα λευκά βότσαλα να σχηματίζουν περίτεχνη δαντέλα γύρω από το νησί, αισθάνεσαι ότι το Αιγαίο έχει φορέσει τα καλά του. Αποτελεί γη της επαγγελίας για τους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ και ειδικότερα του υποβρύχιου ψαρέματος και της κατάδυσης.
Στο νησί υπάρχουν και μερικά πολύ σημαντικά σπήλαια όπως αυτό των Επτά Παρθένων, και του Κεφάλα, το οποίο μπορείτε να επισκεφθείτε με καραβάκι από την Πόθια. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1961, στολίζεται από πελώριους σταλακτίτες και στο εσωτερικό του βρέθηκαν ίχνη λατρείας στον Ολύμπιο Δία.
Τα τελευταία χρόνια η Κάλυμνος λόγω των μοναδικών αναρριχητικών της πεδίων, γίνεται πόλος έλξης και για τους λάτρεις αυτού του σπορ.
Επειδή όμως αυτά δεν είναι σπορ για μας, ας επιδοθώ σε κάτι πιο ασφαλές, το οποίο το γνωρίζω καλύτερα. Την ανακάλυψη των μοναδικών γεύσεων της Καλύμνου.
ΓΕΥΣΗ
Οι γεύσεις της Καλύμνου είναι άμεσα συνδεδεμένες με τρία πράγματα. Πρώτον τη θάλασσα, που είναι η κύρια πηγή εύρεσης πρώτων υλών. Δεύτερον τα ήθη και τα έθιμα, τα οποία ο καλύμνικος λαός, βαθιά θρησκευόμενος, τηρεί με ευλάβεια. Τρίτον η ανάγκη στα δύσκολα χρόνια των σφουγγαράδων οι γυναίκες να προμηθεύουν τους άνδρες τους και τα παιδιά τους, που έφευγαν με τα καΐκια για αφιλόξενα, άγονα μέρη, τροφές και εφόδια που άντεχαν την αποθήκευση σε δύσκολες συνθήκες. Έτσι εξελίχθηκαν μέθοδοι παστώματος και συντήρησης σε θαλασσινό νερό. Οι εξαιρετικές κριθαροκουλούρες που δοκιμάσαμε στο νησί, από τις οποίες φτιάχνουν το μυρμιζέλι, ήταν ιδανικές, αφού άντεχαν την αποθήκευση σε σακιά στα αμπάρια των καϊκιών.
Το σπινιάλο είναι αυγά αχινού, κομμάτια πίνας και σαλάχι τα οποία συντηρούνται σε μπουκάλι με θαλασσινό νερό. Το ίδιο γίνεται και με τις φούσκες, το όστρακο με την ιδιαίτερη, βαριά γεύση ιωδίου. Ειδικά το σπινιάλο αποτελεί πρώτης τάξεως μεζέ για ούζο ή λευκό κρασί, αλλά εγώ το μαγείρεψα και με λίγο ελαιόλαδο, σκόρδο και μαϊντανό σε βαθύ τηγάνι και έφτιαξα μια εξαιρετική σπινιαλομακαρονάδα. Έχω βρει και ένα ψαράδικο στην ψαραγορά του Πειραιά (το πρώτο αριστερά όπως μπαίνεις από την οδό Γούναρη), που φέρνει μπουκάλια γεμάτα με αυτούς τους θησαυρούς της θάλασσας.
Οι Καλύμνιοι αγαπούν πολύ και το χταπόδι, το οποίο το μαγειρεύουν με όλους τους πιθανούς τρόπους. Λιασμένο και ψημένο στα κάρβουνα, στιφάδο, ψημένο και βουτηγμένο στο ούζο, και φυσικά αφού το κάνουν κιμά, το πλάθουν χταποδοκεφτέδες ή το βάζουν μέσα σε πιτάκια. Εξαιρετική λιχουδιά της κουζίνας του νησιού είναι οι λιαστές αστακοουρές. Εντύπωση μου έκανε και μια σαλάτα με μαγιονέζα και σαλάχι που τη λένε καρκάνι. Τελικά δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Οι ντόπιοι είναι τόσο εξοικειωμένοι με τη θάλασσα και τα καλά της τα οποία τα μαγειρεύουν με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Τα ψάρια και τα καλαμάρια τα γεμίζουν, τα κάνουν γιαχνί, σούπες. Και μια και μιλάμε για σούπες ψάχτε να βρείτε καλύμνικη κακαβιά, είναι πραγματικά αξεπέραστη.
Όλα τα παραπάνω πιάτα συνοδεύονται από τις κρίθινες κουλούρες που προανέφερα αλλά και το εξαιρετικό επτάζυμο ψωμί με γλυκάνισο και ούζο. Άξια αναφοράς είναι και τα "φύλλα",δηλαδή οι ντολμάδες που φτιάχνουν οι ντόπιες.
Στην Κάλυμνο ανακάλυψα και δύο πεντανόστιμα πιάτα κρεατικών. Το Μουούρι, αρνί γεμιστό με ρύζι και ψιλοκομμένη συκωταριά σε μεγάλη πήλινη γάστρα το οποίο ψήνεται σε ζεσταμένο και χτισμένο πέτρινο φούρνο αποβραδίς και ο τηγανητός λαγός με τη συνοδεία σκορδαλιάς ο οποίος αποτελεί ένα μεζέ που δεν περιγράφεται εύκολα στο χαρτί. Αν μάλιστα έχουμε στο τραπέζι μας και το ντόπιο κρασί "Ανάμα" ,τότε ο λαγός δεν αργεί να αποκτήσει και πετραχείλια.
ΕΠΙΓΕΥΣΗ
Η Κάλυμνος είναι ένα νησί που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη με την άγρια ομορφιά της, τη φιλόξενη διάθεση των κατοίκων της, τα αξιοθέατα αλλά και τη δημιουργική της κουζίνα η οποία αφήνει μία μοναδική επίγευση. Για μένα η Κάλυμνος θα είναι πάντα τα παραμύθια της γιαγιάς μου, με τα σκάφανδρα, τις άγριες θάλασσες, τα σφουγγάρια, τους μυθικούς δύτες του καπετάν Δρόσου που στο τέλος έβγαιναν πάντα σώοι και αβλαβείς. Στη Χρυσή.

Χίος και Μαστίχα...μια σχέση μοναδική στην παγκόσμια γαστρονομία

Απολαύστε τη μαστίχα σε μια από τις παρακάτω προτάσεις μας!

• Κεφτέδες με μαστίχα
• Κρέμα καραμελέ με μαστίχα Χίου
• Κρέμα μαστίχα

Λεωνίδιο

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Image GalleryImage Gallery

Βγαίνοντας από το Άργος πήρα τον δρόμο προς το Άστρος Κυνουρίας. Τελικός προορισμός ήταν το Λεωνίδιο και σκοπός του ταξιδιού να μάθω τα πάντα για την γνωστή σε όλους μας τσακώνικη μελιτζάνα.. Συνταγές, γεύσεις, μυστικά αλλά και εκδηλώσεις που γίνονται προς τιμή της. Αφού σταμάτησα για ένα καλαμάκι στους Μύλους, ένα χωριό πάνω στο δρόμο λίγο έξω απ΄το Άργος,γνωστό για τα καλαματζίδικά του συνέχισα τη διαδρομή προς την Τσακωνιά πάνω σε μια παραθαλάσσια δαντέλα με εντυπωσιακές παραλίες και κρυστάλλινα νερά. Κρυονέρι, Τσέρφος, Ζαρίτσι, Τηγάνι, και Σαμπατική είναι μερικά από τα ονόματα που συγκράτησα. Έτσι λοιπόν κατηφόρισα στο Λεωνίδιο.

Η ΠΟΛΗ
Περιμετρικά το Λεωνίδιο απολαμβάνει την φυσική οχύρωση από έναν τεράστιο κάθετα κομμένο λίγο βράχο. Σιγά - σιγά ξεπρόβαλαν τα πρώτα σπίτια. Όλα ασπρισμένα και παστρικά. Παλιά αρχοντικά, νοικοκυρεμένα δίπατα από πέτρα, στενά σοκάκια. Η αίσθηση μου για το Λεωνίδιο είναι ότι μοιάζει λίγο με Μάνη και λίγο με νησί της Δωδεκανήσου. Το αρχοντικό Τσικαλιώτη είναι από τα πρώτα που θα δει ο επισκέπτης στο δεξί του χέρι. Προ επαναστατικό σπίτι με οχύρωση και πολεμίστρες, έχει βραβευτεί σαν ένα από τα χαρακτηριστικότερα των Βαλκανίων, Οι άνθρωποι δείχνουν φιλόξενοι. Ο κ. Α. Κόκορης μας δίνει λαογραφικές πληροφορίες για τη χώρα των Τσακώνων. "Τα παλαιά χρόνια λεγόταν κήπος του Διονύσου και κατά την επανάσταση ο Κολοκοτρώνης το έλεγε σίγουρο τόπο. Οι τσάκωνες ήταν πολεμιστές ξακουστοί, κανείς δεν τους ήθελε απέναντί του. Η ευρύτερη δε περιοχή λέγεται και Άγιο Όρος της Ν. Ελλάδος λόγω της παρουσίας 80 και πλέον Μονών και Εκκλησιών με γνωστότερη τη Μονή Ελώνης.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Στο Λεωνίδιο δημιουργείται το αδιαχώρητο κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Πάσχα, με το έθιμο της ανύψωσης εκατοντάδων αερόστατων στον ουρανό της πόλης, να αποτελεί πόλο έλξης σε επισκέπτες από όλη την Ελλάδα. Το γευστικό όμως ραντεβού της χρονιάς είναι η "Γιορτή της Μελιτζάνας". Σεφ αλλά και ερασιτέχνες μάγειρες από την Ελλάδα και το εξωτερικό μαγειρεύουν την ηρωίδα του τόπου με χίλιους δύο τρόπους. Γνωστοί άνθρωποι της γεύσης αναλαμβάνουν την βαθμολόγηση των πιάτων και όλα αυτά πλαισιώνονται από μουσικές εκδηλώσεις βεγγαλικά κλπ.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΠΑΣ
Εκτός από την όμορφη πόλη έχουμε και δύο σημαντικά παραθαλάσσια προάστια. Την Πλάκα και τα Πούληθρα.Η πλάκα εκτός από μια όμορφη παραλία είναι γεμάτη ουζερί και εστιατόρια, ενώ τα Πούληθρα που εκτείνονται σε ένα μήκος 3 χλμ. έχουν πολύ ωραία θάλασσα και αρκετές επιλογές για καφέ κυρίως .
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ
Το καμάρι της πόλης είναι φυσικά η ντόπια μελιτζάνα. Στα εστιατόρια, τα ουζερί, τα καφενεία όλη μαγειρεύουν μελιτζάνες και αυτές τους βγάζουν πάντα ασπροπρόσωπους. Για μένα ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβεις τη γεύση της είναι να την φας Ιμάμ. Απογειώνεσαι. Μελώνει το στόμα σου από την φυσική της γλύκα και την πλούσια σάρκα της. Δίκαι τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίσθηκε προϊόν Π.Ο.Π. Οι ντόπιοι μου είπαν ότι δεν χρειάζεται ξεπίκρισμα. Όταν τους ρώτησα δε γιατί δεν παίρνουν ρίζες από το Λεωνίδιο για να την παράγουν κάπου αλλού, μου απάντησαν ότι το έχουν προσπαθήσει γεωπόνοι ακόμα και από το εξωτερικό αλλά δεν τα κατάφεραν να την πετύχουν επειδή η συγκεκριμένη ποιότητα είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το μικροκλίμα και το χώμα της περιοχής. Έτσι ήρθε η ώρα να ξεκινήσω το επίπονο έργο της δοκιμής νοστιμότατων πιάτων με μελιτζάνα. Ιμάμ, Μελιτζανοσαλάτες σε διάφορες εκδοχές, Παπουτσάκι, Μουσακάς, Ραγού με μοσχάρι, μελιτζανοκεφτές, γεμιστές αυγολέμονο και μελιτζάνες με χταπόδι είναι τα πιάτα που ξεχώρισα. Τα εστιατόρια μέσα στην πόλη δεν είναι πολλά αλλά σε όλα το φαγητό είναι ικανοποιητικό. Θα έλεγα πως ξεχώρισα το Μαντείο που βρίσκεται στη μέση ενός χειμάρου που διασχίζει την πόλη. Την κουζίνα επιμελούνται ντόπιες κυρίες και ειλικρινά απόλαυσα σπιτικό φαγητό με τους λουκανικομελιτζανοκεφτέδες αλλά και τους ντολμάδες μελιτζάνας ψημένους σε γκιουβέτσι να κλέβουν την παράσταση. Τα ουζερί της Πλάκας χωρίς να εντυπωσιάζουν για την πρωτοτυπία τους αποτελούν μια πρόταση για ένα ουζάκι μετά το μπάνιο. Στα ΔΕΛΦΙΝΙΑ πραγματικά το Ιμάμ ήταν πολύ καλό, εντύπωση όμως μου έκανε το εστιατόριο ΕΥΚΑΛΥΠΤΟΣ που βρίσκεται στην άκρη της παραλίας. Όμορφα χρώματα, αισθητικά άρτιο, με κουζίνα σε ανοιχτή θέα και προχωρημένες γευστικές προτάσεις πάντα όμως με βάση τη μελιτζάνα και τα προϊόντα της περιοχής.
ΓΙΟΡΤΗ
Ο Δήμαρχος του Λεωνιδίου κ. Δημήτρης Τσιγγούνης τόνισε με έμφαση ότι η γιορτή της Λεωνιδιότικης Μελιτζάνας, καταγράφεται πλέον στη συνείδηση των ανθρώπων της γεύσης και όχι μόνο. Η φετινή εκδήλωση που θα γίνει το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου και συγκεκριμένα στις 29 του μήνα θα αποτελέσει ένα μεγάλο γεγονός για όλη την περιοχή και εμείς σαν Δήμος θα καλύψουμε όλο το εορταστικό event και τις μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις. Σας καλούμε δε να επισκεφθείται αυτόν τον περήφανο τόπο με την ιστορία 3.000 και πλέον ετών όπου οι άνθρωποι διατηρούν τη γλώσσα και τα ήθη τους.
ΓΕΥΣΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής επιλέγω μια εναλλακτική διαδρομή. Μπαίνω από τον Άγιο Αντρέα και περνάω μέσα από την Καστάνιτσα με σκοπό να κάνω μια στάση στον Πλάτανο ένα πανέμορφο γραφικό χωριό της Βόρειας Κυνουρίας. Εκεί έχω κάνει καλούς φίλους από τα πρωτάθλημα ταβλιού που διοργανώνουν κάθε χρόνο τον Οκτώβρη. Όταν τους ενημέρωσα ότι βρίσκομαι στο Λεωνίδιο μου ζήτησαν να τους φέρω τι άλλο, μελιτζάνες. Έχοντας γνωρίσει τις ομορφιές και τις γεύσεις του Λεωνιδίου , τις ακρογιαλιές , τους ζεστούς ανθρώπους την πλούσια ιστορία,σας προτείνω ανεπιφύλακτα να αφιερώσετε λίγες μέρες από τις διακοπές στην Αρκαδία. Είναι νόστιμη.

Βόλτα στα Χανιά

ChaniaChania

Chania Chania

Chania Chania

Chania Chania

Chania Chania

Chania Chania

Τι να πρωτοπεί κάνεις για τα Χανιά. Από μόνα τους σαν πόλη αποτελούν ένα στολίδι τόσο για την Κρήτη όσο και για την υπόλοιπη Ελλάδα.  Από τη στιγμή που πατάς το πόδι σου στη Σούδα καταλαβαίνεις ότι αυτός ο τόπος έχει άστρο αλλά και μεγάλη ιστορία. Το μυρίζεις στον αέρα. Στ’ αριστερά σου, ορθώνεται το Ακρωτήρι όπου βρίσκεται ο τάφος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Από εκεί ο μεγάλος ηγέτης ατενίζει την αγαπημένη του πόλη, την πόλη απ’όπου ξεκίνησε τον αγώνα του για την ένωση της Κρήτης με την υπόλοιπη Ελλάδα. Προχωρώντας προς το κέντρο, αισθάνεσαι τις επιρροές από τους πολιτισμούς που προσπάθησαν να επικρατήσουν σ’ αυτόν τον τόπο.  Ενετοί, Άραβες, Τούρκοι και φυσικά Έλληνες Κρητικοί δημιούργησαν ένα περίτεχνο ψιφιδωτό, μια πόλη πύλη στην Ιστορία.
Αν πάτε για πρώτη φορά στα Χανιά θα σας πρότεινα να μείνετε στο παλιό λιμάνι. Από εκεί θα αφουγκραστείτε τον παλμό της πόλης και θα περάσετε ατελείωτες ώρες περπατώντας στο σοκάκια του με τα μαγαζιά, τα καφέ και τα ταβερνάκια που δυστυχώς δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με το φυσικό περιβάλλον. Τα περισσότερα εστιατόρια στο παλιό λιμάνι μοιάζουν να απευθύνονται σε ξένους τουρίστες, με ονόματα Zorbas, Aphrodite και άλλες τέτοιες εμπνεύσεις, με κράχτες και πίνακες που αναγράφουν mousaka-tzatziki-feta 8.5 ευρώ, να σε αποτρέπουν να κάτσεις. Βέβαια στο κομμάτι που βρίσκεται το ναυτικό μουσείο υπάρχουν κάποια καφέ που μπορείς  να χαζέψεις την περατζάδα. Προχωρώντας προς το Νεώριο, πάντα περπατώντας με τη θάλασσα στ’ αριστερά σου η κατάσταση μοιάζει να βελτιώνεται. Υπάρχει ένα ρακάδικο με το όνομα «τα χάλκινα» το οποίο είναι όμορφο, με συμπαθητικά πιάτα και φθηνό, δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα άλλο εστιατόριο με τελείως Νεουορκέζικη αισθητική και fusion κουζίνα το οποίο λέγεται Σαφράν. Εδώ μπορεί κάνεις να δοκιμάσει πιάτα «πειραγμένης κρητικής κουζίνας», τα οποία μου έδωσαν την αίσθηση ότι στέκονται.
Φθάνοντας στο Νεώριο, από τη μυρωδιά καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι σε πιάτσα για ψάρι και ούζο. Το ομώνυμο εστιατόριο «Νεώριο»  του κ. Γιάννη Ξυλούρη δεσπόζει, αφού καθημερινή, μέρα μεσημέρι ήταν γεμάτο και μάλιστα από ντόπιους. Εκεί κάθησα να ξαποστάσω και δοκίμασα λιαστή σαρδέλα, αχινοσαλάτα, αλλά και κολοχτύπα με μακαρόνια, όπου έφυγα με πολύ καλές εντυπώσεις. Μια άλλη καλή ψαροταβέρνα είναι αυτή της «Αντιγόνης» επίσης με μεγάλη γκάμα σε ψαρομεζέδες και θαλασσινά.  Στο παλιό λιμάνι είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και άλλα καλά εστιατόρια ή ταβερνάκια αλλά θέλει ψάξιμο και μύτη.
Στην αγορά τροφίμων της πόλης, η οποία είναι προπολεμική και πολύ όμορφη μπορεί κάνεις να βρει όλα τα προϊόντα που παράγει ο νομός Χανίων από την πηγή. Έτσι επισκέφθηκα αρκετά μαγαζιά, δοκίμασα τοπικά τυριά - μου άρεσε ιδιαίτερα η Μαλάκα, και η ξινή μυζήθρα Χανίων - ρακί, απάκι και άλλα πεντανόστιμα χανιώτικα αγαθά. Θέλω να επισημάνω την απίστευτη και μοναδική στην Ελλάδα μπουγάτσα Χανίων. Εδώ δύο είναι οι κύριοι εκφραστές της, ο περίφημος «Ιορδάνης» και η «Μπουγάτσα Χανίων». Η μια είναι καλύτερη από την άλλη, αλλά καλύτερα να δοκιμάσετε και από τις δύο γιατί ολόκληρη η πόλη είναι διχασμένη για το ποια έχει καλύτερη γεύση. Γενικά τα Χανιά έχουν καλό φαγητό και άκρες γιατί οι Χανιώτες είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να αποφύγουμε τα τουριστικά και αν χρειασθεί να περπατήσουμε ή να οδηγήσουμε λίγο παραπάνω.
Ένα πολύ σημαντικό εστιατόριο για την πόλη των Χανίων είναι η «Νυχτερίδα» του Μπάμπη Μαστορίδη. Ενός ανθρώπου που με την προσωπική του αισθητική και ιστορία θα μπορούσε να έχει εστιατόριο στις Κάννες.
Ψηλά στον δρόμο προς το Ακρωτήρι υπάρχει εδώ και 80 χρόνια το συγκεκριμένο εστιατόριο στο οποίο δεν υπάρχει επώνυμος που να έχει έρθει στα Χανιά και να μην έχει πάει στη Νυχτερίδα. Καλό φαγητό, καλό κρασί και κοσμοπολίτικο περιβάλλον και όλα αυτά σε προσιτές τιμές. Έ! Τι άλλο να περιμένεις από ένα εστιατόριο.
Μετά από ένα καλό φαγητό μπορούμε να επιστρέψουμε στο παλιό λιμάνι και να πάμε στο Fagoto, ένα κλασικό Jazz Bar που στεγάζεται σ' ένα παλιό ενετικό κτίριο. Cool ατμόσφαιρα, καλά ποτά, φάτσες που ξέρουν τι θέλουν ν' ακούσουν και ήχοι από τραγούδια της Billy Holiday, της Sarah Vaughan και του Mel Torme αντηχούν και ευφραίνουν τ' αυτιά μας.
Από κει και πέρα φυσικά και θα επισκεφθείτε το μυθικό «Θέρισσο» το χωριό που ξεκίνησε το 1905 την επανάσταση ο Βενιζέλος. Έκτος από την απίστευτη φυσική του ομορφιά, αφού διασχίζεις με το αυτοκίνητο ένα φαράγγι, είναι μόλις 14 Km από την πόλη των Χανίων και έχει και πραγματικό χανιώτικο φαγητό. Σας προτείνω να κάτσετε στην Ταβέρνα το « Αγρίμι» και να αφήσετε τα παιδιά που την έχουν να παραγγείλουν για σας. Εμπιστευθείτε με. Το απάκι και το τσιγαριαστό που φτιάχνουν είναι μοναδικά, όπως και η στακα που όμως την τρώμε συντηρητικά γιατί παχαίνει.
Μην παραλείψετε να πάτε στο Γαλατά, μόλις 6 Km από τα Χανιά στο εστιατόριο Μπιγκόζα και να φάτε αυθεντική πολίτικη και τούρκικη κουζίνα. Από κει και πέρα η Κίσσσαμος, ο Πλατανιάς, το Κολυμπάρι, ο Φουρνές, τα Σφακιά, η Παλαιοχώρα, η Γραμβουσά, τα Φαλάσαιρνα, η Ελαφόνησος, η Σαμαριά και τόσα άλλα γνωστά και άγνωστα μέρη του Νομού Χανίων μας περιμένουν να τα εξερευνήσουμε και να γευθούμε την φιλοξενία και το μεράκι των ανθρώπων τους. Στο επανιδείν.

Πρωτομαγιά στη Μιτζέλα ή Αμαλιάπολη της Μαγνησίας

photo galleryphoto gallery

Κοντά στον Αλμυρό, στη δυτική παραλία του Παγασητικού βρίσκεται η Μιτζέλα ή Αμαλιάπολις. Ένας οικισμός πανέμορφος, φτιαγμένος μέσα σε ελιές και πεύκα, με υπέροχα κτίρια, μοναδικής αρχιτεκτονικής.

Η Μιτζέλα πήρε το όνομα της από τη βλάχικη λέξη Μουντζέλα, η οποία σημαίνει μικρό δασωμένο βουνό. Το δεύτερο όνομα της, το απέκτησε το 1936, προς τιμής της Βασίλισσας Αμαλίας, η οποία γοητευμένη από το φυσικό κάλος της περιοχής, έδωσε εντολή σε έναν Βαυαρό, πολεοδόμο μηχανικό, να εκπονήσει το ρυμοτομικό σχέδιο του οικισμού, το οποίο έχει μέχρι σήμερα. Η ιστορία της, αφήνει άφωνους τους επισκέπτες και δείχνει το μεγαλείο της ψυχής των κατοίκων της. Ξεκινάει το 13ο αιώνα με το κάψιμο του παλαιού χωριού από τους Φράγκους, γιατί οι κάτοικοι δεν αναγνώριζαν την παπική εξουσία και ολοκληρώνεται το 1928 από τους Τούρκους, για να τιμωρήσουν τους κατοίκους, για τη συμμετοχή τους στον ένοπλο αγώνα του 1821.

Οι Τούρκοι θανάτωσαν τους περισσότερους άρρενες κάτοικους, ενώ τα γυναικόπαιδα προτίμησαν να πέσουν στη θάλασσα για να μην αιχμαλωτισθούν. Οι κατακτητές ολοκλήρωσαν το έργο τους, καίγοντας το χωριό, συθέμελα. Τα ερείπια του παλιού χωριού, που βρισκόταν στο Βόρειο Πήλιο, κρύβονται μέσα στην πυκνή βλάστηση. Το μόνο που έχει απομείνει, από το χωριό των 800 κατοίκων με τις 19 εκκλησίες, είναι η κόγχη του ιερού μιας εκκλησίας κι ένας πέτρινος τοίχος, στο μέρος που βρισκόταν το παζάρι του χωριού. Ακολούθως οι λίγοι επιζήσαντες πέρασαν στη Σκόπελο, όπου με πολύ κόπο και για αρκετά χρόνια, μάζευαν χρήματα με τα οποία αγόρασαν τη δυτική παραλία του Παγασητικού που ονομαζόταν «Μονολιά» και με την συμπαράσταση κατοίκων από άλλα χωριά που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή, κατάφεραν το 1834 να χτίσουν τον καινούργιο οικισμό.

Το 1836, το χωρίο επισκέφτηκε η νεοφερμένη Βασίλισσα Αμαλία μαζί με τον Όθωνα. Η νεαρή τότε γυναίκα, επιβραβεύοντας του κατοίκους για την ηρωική αντίσταση που προέβαλαν στους Τούρκους, υιοθέτησε το χωριό και έβαλε να φτιάξουν εκτός από το ρυμοτομικό σχέδιο και πολλά οικήματα μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας, μεταξύ των οποίων τα σχολεία αρρένων - θηλέων, τα οποία συντηρούσε και το κάστρο. Ήταν τέτοια η αγάπη της γι αυτό τον τόπο που φρόντισε να τον επισκέπτεται και να διαπιστώνει από κοντά την πρόοδο των εργασιών. Μέχρι σήμερα σώζεται ως ξενοδοχείο, το σπίτι του οπλαρχηγού Γριζάνου, που φιλοξενήθηκε.

Το 1837 τιμητικά η Αμαλιάπολις γίνεται δήμος και το κράτος ιδρύει Τελωνείο, Λιμεναρχείο, Στρατώνα για τη στρατιωτική φρουρά και αργότερα Δημοτικό Ταχυδρομείο. Το 1857 ολοκληρώνεται το κτίσιμο της πρώτης εκκλησίας, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, του οποίου το μαρμάρινο τέμπλο κατασκεύασε ο Τηνιακός γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς. Το 1920 μεταφέρεται εκεί, η εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας, που φέρανε στην Ελλάδα Ρώσοι ιερομόναχοι, μετά την επικράτηση του κομμουνισμού στη Ρωσία το 1917. Έκτοτε παραμένει προστάτιδα και πολιούχος της.Τον Αύγουστο του 1943 η Μιτζέλα ή Αμαλιάπολις καταστρέφετε, ευτυχώς σε περιορισμένο βαθμό, εκ νέου από τους Ιταλούς κατακτητές, οι οποίοι βάζουν φωτιά για να τιμωρήσουν τους πατριώτες για την αντίστασή τους στον Ιταλικό στρατό.
Σήμερα η Αμαλιάπολη αποτελεί διαμέρισμα του Δήμου Σούρπης. Συνεχίζει την πορεία της ναυτικής παράδοσης και της ιστορίας της. Έχει αναπτυχθεί σε παραθεριστικό κέντρο που προσελκύει πολλούς ντόπιους και ξένους τουρίστες. Η ευρύτερη περιοχή προστατεύεται από το πρόγραμμα natura για το φυσικό κάλος και την ύπαρξη σπάνιας πανίδας. Στον γραφικό κόλπο της Αμαλιάπολης δεσπόζει το νησάκι «Κίκυνθος» που φιλοξενεί το ιστορικό εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου, που χτίστηκε το 1805 από Τρικεριώτες, ενώ στον ευρύτερο θαλάσσιο χώρο ως τις Νηές έχουν εντοπιστεί 12 ναυάγια της ύστερης ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου.

Τμήματα του οπλισμού των πλοίων των Μιτζελιωτών, που διακρίθηκαν για τον ηρωισμό τους, σε ναυμαχίες που πραγματοποιήθηκαν κατά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, όπως είναι τα κανόνια εκτίθενται στην πλατεία της Αμαλιάπολης. Οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τα γραφικά μαγαζιά, να φάνε, να διασκεδάσουν και να μείνουν στα όμορφα ξενοδοχεία της περιοχής. Να κάνουν περίπατο στη δασική περιοχή που εκτείνεται πάνω από τον οικισμό και να δοκιμάζουν υπέροχους μεζέδες στα γραφικά ταβερνάκια της παραλίας. Ακόμα μπορούν να επισκεφτούν το κάστρο και να περιδιαβούν με άμαξα τα πλακόστρωτα μονοπάτια.

Οι υπέροχες παραλίες εκτείνονται σε όλο το μήκος της περιοχής και φιλοξενούν πολλά είδη πουλιών. Η περιοχή φημίζεται για τις βιολογικές της καλλιέργειες και ειδικά της ελιάς. Τέλος με τη βοήθεια αλόγων, οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφτούν απόμερες περιοχές και παραλίες μοναδικής ομορφιάς και καλαισθησίας.